در این زوال و تنهایی,
در این گردهای سنگینِ خاکستریِ اندوه,
در این شکسته آینه های بُرّان,
در این متروکه شدن شهرِ انسان,
هیچ کداممان بی نقش نبوده و نیستیم ...

< گلهای بابونه ای که کاشته ای, با نفت هایی که به پایشان باز کرده ای, هرگز رشد نمی کنند و زیبا نمی شوند >

(91.5.18)