سرازیریِ امید ...

نتیجه گرا نیستم,

عمل به تکلیف شرط است,

ولی,
هروقت که به فکر فرو می روم,
از خودم می پرسم :

کرده هایت, به ثمر خواهد نشست ؟؟؟

واژه ی "ثمر" را دوست دارم,
و عاشق انجام وظیفه ام,
هرچند در عشق ناکامم,
و از حاصل اعمالم دور .

باید ادامه داد ...

رفتن ...

کسی هست که,
بگوید قبل از دلتنگی و حسرت,
قدر دان بوده است ؟
نشانم دهید .

که این خصلت انسان است,
که ناسپاس باشد و نیاز به یادآوری و تذکر دارد .

محرم 1391

فکر می کنیم امروز, خطری نیست .
فکر می کنیم اوج دشمنی ها و دفاع و حق ها و باطل ها مال قصه های دیروزه .
فکر نمی کنیم به این همه علائم و نشانه ها .
غرق پیچیدگی های تنظیم شده و ساده انگاری های خودمون میشیم .

غافل از اینکه,
داستان طمع "آدم" تا معراج و هجرت خاتم,
و هر آنچه که بعد از اون رخ داد,
از ضربت بر فرق, تا غیبت,

همه,

برای اینه که ما تاریخ رو تکرار نکنیم,
و امروز رو دریابیم .

_______________________

بخوانید از دکتر شریعتی

وبلاگ ...

 امام علی (ع) گفت : 

آن کس که از افکار و آراء گوناگون استقبال کند, صحیح را از خطا خوب شناسد

http://shahaab.blogfa.com

با 134هزارتومان چه کتابایی میشه خرید !!!

       

                                               

عروسک من !!!

نمیدونم کی و کجا و طی چه مراسمی من این آهنگ رو شنیدم و تو حافظه ی ناخودآگاهم ذخیره شده !!!!

شما چطور ؟ یادتونه ؟

نسخه ی قدیمی  - نسخه ی جدیدتر

?? ENIGMA ؟؟

کندو

به هر گوشه که میخزی,
جماعتی مشغولند .
دنیا کندوی بزرگیست,
که در هر سلول اش,
ملکه ای سلطنت دارد .

خنجر به دستان کم نیستند .
عده ای سلول همسایه را خون آلود می کنند و
عده ای برای خود دست بزن دارند .

"بیست" را باید غنیمت شمرد,
که تا جمع اند همه, بهره مند شد از خوب و بدش .
که روزی ما هم به گوشه ای خواهیم خزید,
و می شویم همان شخصیت منزوی یا تنهایِ در جمع,
که روزی سوژه ی توجه خودمان بود .

می شویم همان کسی که فکرش را هم نمیکردیم .
خوب یا بد ؟ امروز کدام مُد است ؟ خوب می شویم ؟

خواهیم خزید به گوشه ای,
و شاید حتی خورشید را چند ماه نبینیم,
و هوای تازه برایمان درب باز اتاقِ رو به شهرِ پر دودمان باشد,
آن هم برای بیرون رفتنِ دودِ سیگار !

"بیست" را باید غنیمت شمرد,
که "سی"ها و "چهل"ها عادت به زیبایی ندارند .

به کدام گوشه می خزیم ؟ سلول ما کجاست ؟
کدام ملکه سر به کندوی ما زده ؟
کندوی ما در باغ است یا تهِ یک غار !؟

با "بیست", شب ما مهتابیست,
نا سپاسی نکنیم, بعد این تاریکیست .

سربازی نوشت 8

شب, روز .
ساعت هایی که فقط می گذرند .
و چقدر عجله برای تمام شدنشان داری .

خانواده . نگاه از بیرون . عادت به بچه هایی که اطرافت هستند,
به دیدن زن و مرد هایی که یا شاد یا غمگین از کنارت می گذرند .

تصویر هر چیزی در ذهنت جور دیگری منعکس می شود !
عین آن شمعی که تصویرش بر روی پرده ی چشم می افتد, وارونه .

سرد, مات, بی تفاوت .

تلویزیون, موسیقی, خواب . همه ابزارهایی می شود ناگهانی . برای فرار .
فرار از بیخیالی . بیخیالی در بیخیالی .

شب, روز . دیگر بی معنی می شود . بیداری ات خواب است و عجیب !
خوابت را نمی فهمی . فاصله ی هر تغییر, چند ساعتِ بی انتهاست . کابوس .

کابوسی که تمامی ندارد,
و وقتی هم که تمام شد,
دیگر خودت را گم کرده ای .
گم شدنی که دستی در دستت قفل نخواهد شد شاید .

گیج پیش می روی,
می دانی که دیواری خراب شده است,
و از کنار آجرها و ملات, بی توجه عبور می کنی .
فقط می دانی که کارگرها بی کار, گوشه ی چشمت نشسته اند .

ولی, نه به جیب خالی آنها فکر میکنی,
نه به دیوار خرابی که وجودت را نا امن و بی برکت می کند .

چرا ؟ چون کمرنگ شده است, رنگ زیبای زیبایی .
بی مزه شده طمع شیرینِ لبخند ها,
و از 100, تا 2 را می توانی بشماری !

از بچه ها بچه تر می شوی, از بس که در لحظه ای .
لحظه ها هر لحظه از با تو بودن خسته تر می شوند .
فردا دلتنگت میشود, و همه ی دیروز دستهایش را به سمتت دراز کرده اند, گویی که اگر تو را بگیرند دیگر رها نمی کنند و به دل خود می کشند .
دستهای سبز فردا و دستهای سبز و خاکستری دیروز .

و تو در لحظه, فقط یا خیره ای, یا در خوابی, یا فکر می کنی که چرا آن در قفل است !!

قیچی, می بُرد,
ریسمان حیات را روزی .
در کدام حال, مرگ ما فرا می رسد ؟

سربازی نوشت 7

قسم به خطوط بدنه ی "بیوک ریویرا"(Buick Riviera),
قسم به قدرت و خشونت "داج چارجر 69"(Dodge Charger 69),
قسم به صدای پر ابهت استارت آمریکایی ها,
قسم به لحظه های اوج غریزه و احساس,
قسم به خنده های برآمده از طنزهای جیم کری,
قسم به لذت نوازش حیوانات,
قسم به قدرت محو کنندگی بازیها,
قسم به خیالپردازی های بی حد و مرزم,
قسم به طمع دلچسب آب آلبالو,
قسم به سبک رپِ موسیقی,
قسم به سُکر و غرور زاییِ موسیقی های راک و متال,
قسم به لذت بی خیالی و بچه بودنها,

که, من دوست دارم تو خدای من باشی, که دائم گوینده ی ذکر تو باشم,
که فقط تو مرا به اوج برسانی با قربت,
قسم که می دانم بی رضای تو خندیدن نادانیست,
و می دانم که برای "تو" باید نوازش کرد,
و می دانم که هر چه تو را از یاد من ببرد مذموم است ...

خدای من ! و تو هم خوب می دانی,
که حقیقت دارد حرفم ! که دلم آنقدر از خودم پر شده است,
که قسم می دهم به بُتهایی که می پرستمشان در حضورت !
می گویم تناقضاتی را که روحم را می خورد,
و توان و اراده و فهم کافی برای ترکشان را ندارم,
و حال شاید برای کاغذ می نویسم تا آرام شوم,
و اسم تو بهانه ایست تکراری برای متن های قابل انتشارم .
این همان کاریست که بشر می کرده است ...

و قسم به کاغذ و قلم,
که ما حقیقتا خود دلیل تنهایی و پریشانی خود هستیم ...

پناه بر دود و شهوت و بازیها, حالا که "اعوذ بالله" را نفهمیدیم !!!

کاش مشمول رحمتت باشیم

( 91.5.19 ساعت 4:44 بامداد )

سربازی نوشت 6

در این زوال و تنهایی,
در این گردهای سنگینِ خاکستریِ اندوه,
در این شکسته آینه های بُرّان,
در این متروکه شدن شهرِ انسان,
هیچ کداممان بی نقش نبوده و نیستیم ...

< گلهای بابونه ای که کاشته ای, با نفت هایی که به پایشان باز کرده ای, هرگز رشد نمی کنند و زیبا نمی شوند >

(91.5.18)